گندله
گندله سازی یکی از روشهای تبدیل ذرات و نرم مواد اولیه (کنسانتره) به تودهای متراکم است. گندله محصول نهایی فرآیند گندله سازی و ماده اولیه برای فرآیندهای تولید آهن خام در کوره بلند و تولید آهن اسفنجی به روشهای متعدد احیای مستقیم است. در اصطلاح متداول، گندله یعنی گلولههای تولید شده از سنگ آهن و سایر مواد افزودنی که ابتدا خام و سپس سخت یا پخته میشوند و برای احیا به روش سنتی تولید آهن در کوره بلند (با کمک گندله کوره بلند) یا روشهای متعدد احیای مستقیم (با کمک گندله احیای مستقیم) به کار میرود.
روش های ساخت گندله
بهطور کلی گندله به دو روش اصلی ساخته میشود:
مخروطی (استوانه دوار)
دیسکی
ماده اصلی در ساخت گندله سنگ آهن به صورت است که اندازه ذرات کنسانتره مصرفی باید کمتر از 45 میکرون باشد. در ساخت آن نیز از مواد افزودنی و چسبندهای مثل بتنتونیت، شیرآهک، مواد آلی، آهک، سیمان و آب استفاده میشود.
آهن اسفنجی
آهن اسفنجی یا گندله متخلخل از احیای مستقیم گندله سنگ آهن به دست میآید و عیار بالایی دارد که بین 34 تا 95 درصد است. فرآیند احیای مستقیم سنگ آهن موجب حذف اکسیژن موجود در سنگ آهن شده و سنگ را به صورت ساختار متخلخل اسفنجی شکل در میآورد که به همین دلیل به آن آهن اسفنجی میگویند. معمولا آن را به شکل کلوخه یا گندله ای شکل تولید میکنند و علاوه بر این، به صورت فشرده و بریکت نیز تولید میشود که به آن آهن بریکت شده گرم (HBI)میگویند.
کاربرد آهن اسفنجی
آهن اسفنجی کاربردهای زیادی دارد که مهمترین آن، جایگزینی برای آهن ضایعاتی در کورههای القایی است که از آن برای تولید شمش و سایر محصولات فولادی استفاده میشود. بهطوری که در این کورهها میتوان تا ۵۰ درصد از آهن اسفنجی بهجای ضایعاتی استفاده کرد.
